• Home
  • /
  • Mama
  • /
  • Mijn zwangerschap van begin tot eind

Mijn zwangerschap van begin tot eind

Eind juni 2015 deed ik een zwangerschapstest, een dag later nog een. Beide testen gaven duidelijke streepjes: zwanger. Blijheid en angst wisselden elkaar af, want ‘wat als het fout zou gaan’. Google staat vol met verhalen waarbij een zwangerschap in de eerste weken wordt afgebroken door moeder natuur… Daarbij vertrok ik een paar dagen later ook nog eens twee weken naar Ibiza voor mijn werk. Heel gek om te weten dat er een mini-mensje in je buik groeit terwijl je weg bent van huis en je collega’s van niets weten. Ik voelde me vanaf het eerste moment dat ik wist dat ik zwanger was, verantwoordelijk voor dit kleintje.

Wat als het fout zou gaan…

Uiteindelijk kwam alles goed, ik en het mini-mensje kwamen gezond terug vanaf het Spaanse eiland en ook de eerste 12 weken gingen voorspoedig voorbij. Last van zwangerschapskwaaltjes had ik nog niet en toen ik eenmaal van de daken had geschreeuwd dat er een mini-me op komst was, kon het echte genieten beginnen.

Zwangerschap en de beruchte kwaaltjes

Na 20 weken bleek het mini-mensje een jongetje te zijn dat goed groeide en lekker in mijn buik verbleef. Ik voelde me nog steeds goed, op wat lichtje kwaaltjes na. Zo had ik, vooral ’s avonds, last van onrustige benen, sliep ik slecht (ik ben een buikslaper) en jeukte de huid van mijn buik. Verder had ik niets te klagen en genoot ik met volle teugen van mijn dikke buik, het zwanger zijn en de bewegingen in mijn buik.

Het slechte slapen hakte er tegen het einde van mijn zwangerschap in. In plaats van met 36 weken, besloot ik samen met mijn werkgever met 35 weken mijn zwangerschapsverlof op te nemen. In week 34 werkte ik alleen in de ochtend, zodat ik ’s middags wat slaap kon inhalen. Heel fijn dat dit zo geregeld kon worden, want die rust had ik hard nodig.

Die avond braken mijn vliezen.

Ik ontweek drukke plekken en groepen mensen

Tijdens mijn verlof richtte ik Lev zijn deel van onze slaapkamer in, haalde ik de laatste baby stuff in huis en pakte in mijn ‘vluchttas’ in voor als ik naar het ziekenhuis moest. Dat laatste met tegenzin, want ik wilde heel graag thuis bevallen.

Ik merkte dat ik vanaf week 38 erg aan het cocoonen was. Veel verder dan de markt waaraan wij woonden en de plaatselijke supermarkt kwam ik niet meer. Ik wandelde wel veel buiten, maar ik ontweek drukke plekken en groepen mensen. De dag dat mijn bevalling zou beginnen deed ik boodschapjes op de markt en een van de marktkoopmannen zei tegen me: “Wanneer ben je uitgerekend? Volgens mij is het wel tijd dat je gaat bevallen! Succes met de laatste loodjes”. Die avond braken mijn vliezen.

Na 39 weken en 4 dagen, op 18 februari 2017, bracht ik Lev op de wereld. Een klein mannetje dat met heldere ogen zijn nieuwe omgeving in zich opnam.

Hoe mijn bevalling verliep, lees je hier.

Geef een reactie